Malwinka contra Excel...

Nieskromnie muszę przyznać, ale za to przecież zgodnie z prawdą, że mówię stosunkowo wyraźnie, głośno i poprawnie. Kiedy mówię do kogoś tak, aby to zrozumiał, to mówię na dodatek wolniej niż zwykle. Zwłaszcza wtedy, kiedy chcę, aby czegoś się nauczył. Ja rozumiem, że na świecie żyją jeszcze ludzie, którzy nie urodzili się przyrośnięci do komputerów i telefonów komórkowych – sam do takiego rocznika należę – ale skoro pracuję już od dłuższego czasu, i nie pracuję fizycznie, to wypadałoby, abym klawiaturę i budowę programów MS Office ogarniał. Ktoś powie, że nie każdy jest na tyle sprytny, ogarnięty, etc. Pełna zgoda! Dlatego zaznaczam, że mówię tutaj wyłącznie o swoich subiektywnych odczuciach.

Uczyniono mnie w tym roku ArcyExpertem od Excela. Doprawdy, sam nie wiem, jak ja to robię, ale dokonuję niemalże cudów, bo jednak dwudzieste szkolenie z rzędu, a ja nadal daję radę i gros osób w sali spogląda na mnie, jak na bożyszcze, które siłą woli tylko jest w stanie zmusić Excel do współpracy. Takoż sobie tłumaczę ludziom od podstaw, jak to jest zbudowane, jak działa, czasem oni tłumaczą to mnie, jeśli znajdzie się fachura, który ogarnia program lepiej, no i wspólnie ten dany nam czas spędzamy. Zawsze jednak, choćby nie wiem jak wyraźnie i głośno mówić, znajdzie się taka Malwinka. Malwinka nie jest żadną konkretną jednostką, ale uosobieniem wszystkich innych Malwinek, czyli osób, które słuchają, a nie słyszą.

Otóż, Malwinka patrzy na człowieka, koncentruje usilnie na nim wzrok, zdaje się, że słucha, a jednak nie słyszy. Mówisz do niej:

- Malwinko, komputer zamykamy – Malwinka kiwa głową, potakuje, a kiedy podchodzisz po szkoleniu do stanowiska pracy takiej Malwinki, to ze zdumieniem spostrzegasz, że komputer jest w najlepszym razie wylogowany.

Klaszczesz w dłonie, podnosisz głos, prosisz o uwagę, Malwinka znowu wpatrzona jest w Ciebie. Instruujesz całą grupę, jak mają wykonać ćwiczenie i prosisz:

- Najpierw przeczytajcie polecenie dokładnie, a potem instrukcję do polecenia, która jest bezpośrednio pod nim i według niej, krok po kroku, rozwiążcie ćwiczenie. – kierujesz wzrok w stronę Malwinki i upewniasz się, czy usłyszała. Zdaje się, że tak, bo znowu potakuje głową i nawet odpowiada, że czai bazę. – kiedy chwilę później przechadzasz się po Sali, podchodzisz do Malwinki, widzisz, jak ta wpatruje się tępo w monitor i próbuje rozwiązać ćwiczenie bez instrukcji. No, myślę sobie, brawo za determinację, ale jej to nie wyjdzie. Pytam:

- W czymś jest problem, Malwinko?

- No, bo ja nie wiem, jak to zrobić – odpowiada Malwinka, a tobie człowieku krew zaczyna burzyć się w żyłach.

- A instrukcję do ćwiczenia czytałaś? – dopytujesz.

- Nie, a jest taka? – szczebiocze radośnie Malwinka, a ty masz ochotę się rozpłakać.

Kolejne ćwiczenie, kolejna instrukcja. Aby wszystkim Malwinkom było łatwiej, odpalasz Excela i rzutnik pokazuje wielgaśny ekran na ścianie. Krok po kroku tłumaczysz Malwinkom, jak mają to zrobić. Nasza ArcyMalwinka słucha uważnie i zdaje się znowu, że załapała. Spacer po sali, stanowisko Malwinki, i widzisz, jak szuka na klawiaturze klawisza F11, bo trzeba wstawić wykres. Pomagasz, a Malwinka dziękuje. Potem paluchem pokazujesz Malwince, co ma zrobić i ona stara się to ogarnąć. Dalej nawigujesz Malwinkę po ćwiczeniu, w zasadzie wykonujesz je za nią, podpowiadasz i mówisz:

- A teraz Malwinko, w zakładce, którą masz otwartą, kliknij to polecenie XXX. – Malwinka wpatruje się w monitor, błądzi kursorem po całym ekranie, ze dwa, albo i trzy, do pięciu razy przejeżdża po odpowiednim poleceniu i nadal go nie widzi, po czym z rozbrajającym uśmiechem, względnie z lekka irytacją mówi:

- Ale nie ma tutaj takiego polecenia. – a ty, człowieku, cierpliwie wskazujesz, tłumaczysz i dobijacie wspólnie do finału, jednak oczyma wyobraźni widzisz, jak twoje dłonie zaciskają się na szyi Malwinki, bieleją ci kostki, Malwinka purpurowieje, jej oczy wychodzą nienaturalnie z orbit, język sinieje, wargi nabrzmiewają, tobie w głowie dzwoni dźwiękiem dzwonów z wawelskiej katedry ostatnie zdanie Malwinki i patrzysz z lubością, jak z Malwinkowego ciała ulatuje duch. Łapiesz jeszcze tego ducha i rwiesz go na strzępy, a potem na dokładkę wrzucasz te strzępy w wentylator dla większego rozdrobnienia.

Ale tak naprawdę, to uśmiechasz się do Malwinki, chwalisz ją, że świetnie poradziła sobie z tym ćwiczeniem i z łagodnym pasterskim wyrazem twarzy odchodzisz do kolejnej. Bo tak naprawdę, to lubisz te wszystkie Malwinki, które przecież podobnie, jak ty, nigdy do końca Excela nie ogarną J